Άρθρα

Woodwards_building_Vancouver_demolition_2

Ο έρωτας έχει συγκλονιστικές ιδιότητες. Σε κάνει από θνητό Θεό, σε σηκώνει δέκα μέτρα πάνω απ’ τη γη, πετάς, σαν τους αγγέλους του Βέντερς, εκκρίνει ορμόνες εγκεφαλικές που δεν φανταζόσουν πως υπάρχουν, σε κάνει ενεργό 24 ώρες το 24ωρο, δεν σταματάς να κινείσαι, να σκέφτεσαι, να νιώθεις, να περιμένεις, να ζεις.  Σε μετατρέπει σε υπεράνθρωπο, όχι όμως του Νίτσε, αλλά της Marvel. Αυτή η διαφορά στον τύπο υπερανθρώπου, δημιουργεί τα περισσότερα προβλήματα του μέλλοντος.

 Όταν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι δεν χτίζουν, παύει οποιαδήποτε εργασία στον εγκέφαλο και ζουν τη στιγμή σαν να είναι η τελευταία (υπερτιμημένη ατάκα, γιατί σπάνια είναι η τελευταία). Πεταλουδίτσες, σφίξιμο στο στομάχι κι όλα τα υπέροχα του έρωτα, έχουν τη δυνατότητα ν’ βάζουν στην άκρη τη δημιουργία. Αφήνουν τη σχέση να αιωρείται, χωρίς θεμέλια, χωρίς βάσεις. Τι γίνεται ,λοιπόν, όταν φεύγει ο έρωτας σ’ ένα κτίσμα χωρίς βάσεις; Γκρεμίζεται σαν τα οικοδομήματα που πέφτουν μετά από έκρηξη δυναμίτη, σηκώνουν τόση σκόνη, που δεν σου επιτρέπει να δεις ούτε καν τα συντρίμμια, δεν ξέρεις από πού σου ήρθε.

Μετά από καιρό, όταν η σκόνη γίνει ένα με τη Γη, βλέπεις τα ερείπια, μπαίνεις ανάμεσά τους κι αρχίζεις ν’ αναζητάς τις αιτίες.

Κάποιοι θα πουν πως είναι αργά πια, όμως δεν είναι, γιατί ο έρωτας θα ξανάρθει.