Θεατρικά Έργα

2018-06-21-21-02-47

Ρόλοι

1: Δήμητρα

2: Σοφία

Τα δύο κορίτσια βρίσκονται προς το τέλος των οικιακών δουλειών και ετοιμάζονται να ξεκουραστούν στον καναπέ.

Δήμητρα: Θα διαβάσω Μπουκάι

Σοφία: Κι άλλο;

Δήμητρα: Μ’ αρέσει, τα γράφει καλά

Σοφία: Γιατί έχεις διαβάσει κανέναν άλλον και ξέρεις πως αυτός τα γράφει καλύτερα;

Δήμητρα : Έχω διαβάσει Φρόιντ και μου φάνηκε η ορολογία υπερβολική

Σοφία: Ψυχίατρος ήταν, τι ήθελες να γράψει; Μυθιστόρημα;

Δήμητρα: Ο Μπουκάι τα λέει με ιστορίες και μου μένουν στο κεφάλι περισσότερο.

Σοφία: Ο ένας έγραφε για να γράψει κι άλλος για να πουλήσει κι από ότι φαίνεται ο δεύτερος τα κατάφερε καλύτερα απ’ τον πρώτο. Στις πωλήσεις εννοώ ε; Μην μπερδεύουμε την πετσέτα με το χαρτομάντιλο.

Δήμητρα: Τόσες μέρες κλεισμένη εδώ μέσα θέλω να διαβάσω κάτι εύκολο. Δεν θα απολογηθώ κιόλας. Εσύ τι κάνεις δεν μας είπες. 3 μέρες κλαις και δεν λες τίποτα. Περιμένουμε να μυρίσουμε τα νύχια μας για να σε παρηγορήσουμε. Δηλαδή για το θεό ρε Σοφία. Τι έχεις πάθει; Μαζί δεν είμαστε; Συγκάτοικοι δεν είμαστε; Καλά δεν περνάμε;

Σοφία : Θα πάρω όλους τους πρώην μου τηλέφωνο για να τους ζητήσω συγγνώμη

Δήμητρα: Τι λες;

Σοφία: Θα πάρω όλους τους πρώην μου τηλέφωνο να τους ζητήσω συγγνώμη

Δήμητρα: Σε ποιους πρώην οφείλεις συγγνώμη δηλαδή; Στον Μάρκο;

Σοφία: Πρωτίστως.

Δήμητρα: Μα αυτόν τον πιάσαμε να στέλνει φωτογραφίες απ’ το μπάνιο του σε μια Σούλα απ΄ το Καματερό.

Σοφία : Εγώ φταίω.

Δήμητρα: Γιατί;

Σοφία: Γιατί τον υποτιμούσα για τη δουλειά του. Τον μείωνα που δούλευε barman κι εγώ έκανα μεταπτυχιακό στη Νομική.

Δήμητρα: Σοφία κορίτσι μου σύνελθε, ο άνθρωπος ήταν τρόμπας εξ αρχής δεν έκανες κάτι  εσύ. Την έπεφτε σε όποια μιλούσε ελληνικά και όχι μόνο, δεν σου σήκωνε τα τηλέφωνα, γυρνούσε έξι το πρωί. Τι φταις εσύ; Για το θεό δηλαδή.

Σοφία: Θα πάρω τον Βασίλη.

Δήμητρα: Ρε! Αυτός έδερνε πακιστανούς με τη χρυσή αυγή. Δεν θυμάσαι το δεύτερο προφίλ που βρήκαμε στο facebook;

Σοφία: Εγώ έφταιγα. Τον εκνεύριζα πολύ με την γκρίνια μου και ξεσπούσε αλλού για να μην κάνει κακό σε μένα.

Δήμητρα: Ε τότε πάρτον να του πεις ευχαριστώ, τι συγγνώμες και αηδίες; Σοφία έχεις καπνίσει τίποτε κορίτσι μου; Είσαι καλά; Να στείλω μήνυμα στο ένα να πάμε σ’ έναν γιατρό; Να σε δει;

Σοφία: Είμαι καλύτερα από ποτέ.

Δήμητρα: Δεν νομίζω.

Σοφία: Δήμητρα, νομίζω πως είμαι αποκλειστική υπεύθυνη για τη συμπεριφορά τους απέναντί μου. Δεν φταίνε αυτοί που είναι μαλάκες. Εγώ τους έκανα έτσι.

Δήμητρα: Κούκλα μου, ο κόσμος δεν γίνεται έτσι, ο κόσμος είναι έτσι. Τριανταπέντε χρονών μαντράχαλοι ήταν, εσένα είχαν ανάγκη αν τους κάνεις κακοποιητικούς; Ήταν.

Σοφία: Να πάρω τον Μάκη;

Δήμητρα: Ο Μάκης δεν έκανε μπάνιο. Μήπως έπρεπε να τον πλένεις κιόλας;

Σοφία: Νιώθω ότι είμαι σκασμένη. Ότι αποτυγχάνω συνεχώς. Δυνατή, ανεξάρτητη γυναίκα και μαλακίες. Παίρνω 3000 το μήνα και τα πίνω μαργαρίτες. Γνωρίζουμε τον κάθε πέφτουλα στα μαγαζιά, συστηνόμαστε με τον κάθε τυχάρπαστο και μετά ερχόμαστε σπίτι και γελάμε με τις ατάκες τους. Δεν μας αρέσει κανείς. Όλους τους βγάζουμε προβληματικούς. Εντάξει ο Βασίλης ο Μάκης και ο Μάρκος μπορεί να έχεις δίκιο. Ο Χρήστος;

Δήμητρα: Εντάξει Σοφία, δικαιούσαι κι εσύ να κάνεις μια μαλακία στη ζωή σου.

Σοφία: Ενώ οι υπόλοιποι όχι; Εμείς θα χρησιμοποιούμε προς όφελός μας την ατάκα «άλλο εμείς, εμείς είχαμε δικαιολογία»  Γιατί ο Μάρκος δεν αξίζει μια συγνώμη, ενώ εγώ την άξιζα;

Δήμητρα: Ήταν συναισθηματικά φορτισμένος ο Χρήστος όταν σε πήρε και σου ζήτησε συγνώμη.

Σοφία: Ενώ εγώ είμαι καλά; Θυμάσαι γιατί χώρισα με τον Χρήστο;

Δήμητρα: Γιατί ήθελες κάνεις κάτι με το αφεντικό σου επειδή σ’ έφτιαχνε το στάτους του. 25 χρονών ήσουν, δεν είχες μυαλό.

Σοφία: Κι ο Χρήστος ήταν βοηθός ηλεκτρολόγου. Κι αντί να μου πει στα τσακίδια κορίτσι μου. Με πήρε τηλέφωνο να μου πει «συγγνώμη που δεν ήμουν αυτός που ήθελες να ήμουν και έκανα αίτηση και με δέχτηκαν  στο ανοιχτό πανεπιστήμιο».

Δήμητρα: Δεν έχω και πολλά να πω τώρα.                                  

Σοφία: Ο Μπουκάι τι λέει;

Παύση

Δήμητρα: Τι να πει κι αυτός; Εγώ θα σου πω πως όλες οι επιλογές μας έχουν κόστος. Τεράστιο κάποιες φορές. Ο χρόνος δεν πάει προς τα πίσω. Πάει μόνο μπροστά. Θυμόμαστε για να μη κάνουμε τα ίδια λάθη. Κατανοώ πως είσαι μόνη καιρό και σ’ έχει βαρέσει τρέλα εδώ μέσα τόσες μέρες. Αλλά μην κάνουμε κι άλλες απερίσκεπτες κινήσεις.  

Σοφία: Αν πάρουμε ως δεδομένο αυτό που λες. Πως έτσι ήταν οι άλλοι τρεις, μαλάκες, τότε κι εγώ σ’ αυτή την κατηγορία ανήκω. Ήθελα τα μεγαλεία, δεν μου έκαναν τα συναισθήματα. Είμαι κομπλεξική. Δεν είχα ποτέ γκόμενο με στάτους και χαλούσα την ζωή αυτών που μου τύχαιναν.

Δήμητρα: Σοφία μου, πάμε μέσα να ξαπλώσεις; Δεν είσαι καλά.

Σοφία: Εσύ είσαι;

Δήμητρα: Ναι

Σοφία : Με τον Γρηγόρη είσαι καλά; Γιατί εγώ νιώθω πως πιο πολύ κλαίμε τον πρώην σου παρά χαιρόμαστε τον νυν σου.

Δήμητρα: Είμαι αποφασισμένη σ’ αυτό το κομμάτι.  Με τη δουλειά έχω θέματα ανοιχτά.

Σοφία: Τι αποφάσισες δηλαδή;

Δήμητρα: Πως δεν με ενδιαφέρουν οι μεγάλοι έρωτες, οι ανεκπλήρωτοι. Είναι πασέ.

Σοφία: Σ’ εμένα μιλάς.

Δήμητρα: Ναι ωραία, είχα έναν έρωτα μεγάλο στον πρώην μου. Του έχω ακόμα μια μεγάλη αδυναμία. Αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με την ασφάλεια που νιώθω με τον Γρηγόρη.

Σοφία: Από πότε σε ενδιαφέρει η ασφάλεια; Πάντα έναν έρωτα ήθελες.

Δήμητρα: Ήθελα, σωστός χρόνος. Τώρα θέλω έναν άνθρωπο να με νοιάζετε κι αυτό είναι ο Γρηγόρης. Ναι, τον θυμάμαι που και που τον άλλον, όταν βλέπω τον Ευτύχη Μπλέτσα να πηγαίνει στα μέρη που έχω ταξιδέψει μαζί του, τον θυμάμαι όταν βλέπω νοσοκομεία λόγω της δουλειάς του –συνέχεια δηλαδή- τώρα με τον ιο, τον σκέφτομαι όταν δείχνει επανάληψη το παραπέντε γιατί μοιάζει με το μικρό μου πόνυ και γενικά αυτόν τον καιρό τον σκέφτομαι. Ωραία ευχαριστήθηκες;

Σοφία: Εσύ με τι θα είσαι ευχαριστημένη;

Η Δήμητρα δεν απαντά. Τα κορίτσια σηκώνονται, παίρνουν κάτι απ΄ το ψυγείο και παρακολουθούν το διάγγελμα του Μητσοτάκη για την επανεκκίνηση των μαγαζιών. Μόλις τελειώνει το διάγγελμα, η Δήμητρα κλείνει την τηλεόραση και λέει:

Δήμητρα: Θα τον πάρω τηλέφωνο.

Σοφία: Παιδί μου είσαι στα καλά σου; Έχεις χαζέψει; Τι τηλέφωνο να τον πάρεις; Τι θα του πεις; Και καταρχάς είναι στο Άμστερνταμ. Δεν ξέρουμε αν είναι σε σχέση, αν θυμάται πως υπάρχεις

Δήμητρα: Φυσικά θυμάται πως υπάρχω.

Σοφία: Που το Ξέρεις;

Δήμητρα: Μου έστειλε μήνυμα του Αγίου Δημητρίου.

Σοφία: Μπορείς να το πάρεις και ως πρόταση γάμου αυτό.

Δήμητρα: Σοφία; Θα πάρω.

Σοφία: Εσύ υποτίθεται πως θα με επανέφερες στην πραγματικότητα, τώρα θα ξεφύγεις εσύ;

Δήμητρα: Εσύ με τσίγκλησες με τη συζήτηση, δεν έχει τέτοιο σκοπό. Ειλικρινά.

Παύση

Σοφία: Λοιπόν, θα πάρουμε μαζί. Θα πάρω τον Χρήστο απ’ το δωμάτιό μου κι εσύ  τον Γρηγόρη απ’ το δικό σου κι ότι γίνει έγινε.

Δήμητρα: Φοβάμαι απ’ τη μια. Aπ’ την άλλη είναι τόσο έντονο αυτό που συμβαίνει μέσα μου τις τελευταίες μέρες που δεν μπορώ να το πνίξω.

Σοφία: Κι εγώ σκέφτομαι μήπως είναι λόγια καραντίνας; Απ’ την άλλη σκέφτομαι πως δεν θέλω να διεκδικήσω κάτι, ούτε θέλω κανέναν πίσω. Απλά να ζητήσω μια συγγνώμη κι να πω ένα «Σ’ αγάπησα» θέλω στον άνθρωπο που αξίζει να τα ακούσει.

Δήμητρα: Κι αν μου ζητήσει να βρεθούμε τι θα κάνω;

Σοφία: Απ’ το Άμστερνταμ; Ίσως να αναγκαστείς να κάνεις και δεύτερο τηλέφωνο.

Δήμητρα: Σε ποιόν;

Σοφία: Στον Γρηγόρη και αν του πεις πως μετά την καραντίνα έχεις ταξίδι.

Παύση

Δήμητρα: Πάμε;

Παύση

Σοφία: Πάμε

Δήμητρα και Σοφία από διαφορετικούς χώρους σηκώνουν από ένα ακουστικό τηλεφώνου.

Καλησπέρα. Είναι αργά, ενοχλώ;

Καλά μωρέ, εδώ καραντίνα, λίγο Μπουκάι λίγο Φρόιντ, Τανιμανίδη, τα γνωστά.

Δεν θέλω κάτι.

Βασικά δεν ξέρω τι θέλω.

Πήρα να σου πω πως σε θέλω.

Θέλω εσένα, νιώθω πως λείπει κομμάτι μου τόσο καιρό που δεν σε βλέπω.

Δεν με νοιάζει να γίνουμε ξανά ζευγάρι, με νοιάζει να υπάρχεις με κάποιο τρόπο στη ζωή μου

Καλά είμαι ναι. Απλά είμαι κάπως φορτισμένη.

Δεν έχω πιει όχι.

Ούτε μπάφους όχι όχι.

Πήρα απλά να πω πως σ’ αγαπώ σε σκέφτομαι  και θέλω να σου ζητήσω μια ειλικρινή συγνώμη για ότι δεν μπόρεσα να διαχειριστώ.

Για το πείσμα μου, τις κακές στιγμές μου, τα πολλά νεύρα μου.

Που δεν κατάφερα να σου δώσω όσα μπορούσα να σου δώσω.

Συγνώμη που έκανα πίσω. Που δεν μας τράβηξα μαζί μπροστά.

Συγνώμη που έδωσα λιγότερα. Είναι βαρύ φορτίο να έχει δώσει λιγότερα από όσα έχεις πάρει.

Συγνώμη που δεν ήμουν εκεί όσες φορές με χρειάστηκες.

Συγγνώμη που σε άφησα μόνο. Συγνώμη για ότι μπορεί να ζητηθεί συγνώμη.

Σ’ αγαπώ με την κυριολεκτική έννοια τις λέξης. Ανιδιοτελώς.

Δεν προσδοκώ τίποτα, δεν περιμένω τίποτα. Απλά ήθελα να ξέρεις πως σ’ αγαπώ. Γιατί…Δεν υπάρχει γιατί. Απλά σ’ αγαπώ.

Σβήνουν τα φώτα και τα δύο κορίτσια βγαίνουν μπροστά στο μέσο της σκηνής.

Ρωτούν τα ταυτόχρονα η μια την άλλη. «Τι έγινε;»

Και απαντούν ταυτόχρονα:

Μου είπε: «ξέρεις τι σημαίνει η λέξη αναπολώ; Αναπολώ θα πει, να πονάει το πρόσωπό σου απ’ το χαμόγελο όταν ακούς ένα αγαπημένο τραγούδι ενός παλιού συνταξιδιώτη, αλλά να μην νιώθεις την ανάγκη να γυρίσεις πίσω».

Τα κορίτσια πάνε προς τον καναπέ και ξαφνικά ακούγεται ο ήχος κλήσης από ένα τηλέφωνο.

Τέλος