Άρθρα

Capture

Πριν ξεκινήσω να γράφω το οτιδήποτε, σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι, σκέφτομαι ενώ γράφω και σκέφτομαι κι όταν τελειώσω το γράψιμο. Για το συγκεκριμένο θέμα ζορίστηκα πολύ, σε βαθμό που δεν ήξερα αν πρέπει να δημοσιεύσω το κείμενο ή όχι. Τελικά αποφάσισα να το κοινοποιήσω κι αν κάποιος έχει να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι, ας το κάνει.   

Ήμασταν ανέκαθεν επιφανειακοί ή γίναμε;

Αυτό είναι το ερώτημα που με βασανίζει. Είναι σημείο των καιρών ή πρέπει να το δούμε ως μια αιώνια ανθρώπινη ιδιότητα που στο κάτω – κάτω δεν είναι και πολύ κακή;

Εγώ θα πάρω την εκδοχή του «γίναμε επιφανειακοί» κι ότι είναι σημείο των καιρών. Τι σημαίνει ,λοιπόν, επιφανειακός άνθρωπος; Σημαίνει πολλά:

 Έλλειψη συναισθημάτων, μεγάλη ανάγκη αποδοχής από αγνώστους ενώ ακόμα ο ίδιος δεν έχει αποδεχτεί τον εαυτό του, ευκολία στην αλλαγή στάσης ζωής, χωρίς πιστεύω, ημιμαθής, εύπιστος, ακραία προσαρμοστικός, λάτρης προτύπων, εμμονικός με τις απόψεις του, θεωρητικός των πάντων, θέλει μόνο να αγαπιέται, δεν θέλει να κάνει και πολλά για να πετύχει, έχει πάρα πολλούς φίλους, ασχολείται με πενήντα πράγματα και τα σαράντα εννιά τ’ αφήνει στη μέση κλπ.

Όλα τα παραπάνω ,λοιπόν, έγιναν με τα χρόνια, χαρακτηριστικά της πλειοψηφίας των γύρω μας. Η αφθονία σε πληροφορίες, αγαθά, ανθρώπους, μας έκανε να νομίζουμε πως ο κόσμος μας ανήκει χωρίς να χρειάζεται να δώσουμε το παραμικρό. Ξεκινώντας απ’ τις υπερπροστατευτικές οικογένειες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους για έναν κόσμο που δεν υπάρχει, μέχρι τα social media, είναι σαφές, πως πλέον μιλάμε για έναν καινούριο κόσμο. Έναν κόσμο που υποστηρίζει και τροφοδοτεί καθημερινά, μόνο το «εγώ» μας. Η εξυπηρέτηση του «εγώ» κι όχι του «εμείς», έχει αφήσει συναισθηματικά ορφανούς πάρα πολλούς ανθρώπους. Έχουμε αποχωρήσεις με το κεφάλι ψηλά, αλλά με τη ψυχή άδεια.

Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις πια. Είναι τόσο απλές οι αποφάσεις, που σοκάρεσαι με την τόση ευκολία που έχει ο άνθρωπος στις αλλαγές, στους καινούριους σεξουαλικούς παρτενέρ, στις νέες σχέσεις, στην απιστία, στην υπερκατανάλωση αγαθών, στις φιλίες της μιας νύχτας, στην κακή ποιότητα ζωής στο βωμό του εύκολου.

Όσο η ζωή μας θα περιστοιχίζεται μόνο από εικόνες, τα πάντα θα είναι like – Dislike. Χωρίς ανάλυση, χωρίς συζήτηση, χωρίς βάθος.

Πρόσφατα είχα ανοίξει συζήτηση με μία φίλη και εξέφρασα την απορία μου: Γιατί ο κόσμος δεν βρίσκει κάτι που του αρέσει πολύ και να δώσει τα πάντα σ’ αυτό για ν’ απογειώσει τη ζωή του;

Η φίλη μου απάντησε: Νομίζεις πως ο κόσμος ξέρει τι θέλει; Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται προσωπικό κόπο για να ανακαλύψει κάποιος τι θέλει πραγματικά.

Στην εποχή του εύκολου ,λοιπόν, όλοι θα είμαστε σε λίγο απ’ όλα αποτυχημένοι και θλιμμένοι, ρίχνοντας την ευθύνη κυρίως στους άλλους.